Sól lub albumina do resuscytacji płynów u pacjentów z urazowym uszkodzeniem mózgu ad 5

Częstość występowania nadciśnienia śródczaszkowego przed randomizacją była podobna w obu grupach. Podawane płyny i efekty leczenia
Tabela 2. Tabela 2. Podawane płyny i fizjologiczne efekty leczenia. Podczas pierwszych 48 godzin na oddziale intensywnej terapii pacjenci z grupy albumin otrzymywali znacznie mniej płynu badanego niż pacjenci z grupy soli fizjologicznej (tabela 2). Nie było znaczącej różnicy w objętości płynu badanego podawanego po pierwszych 2 dniach. Oprócz zwiększonego zapotrzebowania na transfuzję krwinek czerwonych drugiego dnia w grupie albumin, objętość płynu niestacjonarnego podawanego podczas pierwszych 4 dni były podobne w obu grupach.
Nie było istotnej różnicy w średnim ogólnoustrojowym ciśnieniu tętniczym lub częstości akcji serca pomiędzy grupami w którymkolwiek z pierwszych 4 dni. Średnie centralne ciśnienie żylne było istotnie wyższe w grupie albuminowej niż w grupie soli fizjologicznej w ciągu pierwszych 24 godzin. Stężenie albuminy w surowicy było znacząco wyższe w grupie albuminowej niż w grupie soli fizjologicznej w każdym z pierwszych 4 dni. Nie było istotnej różnicy w częstości występowania po nadciśnieniu tętniczego nadciśnienia śródczaszkowego między obiema grupami.
Wyniki
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki pierwotne i wtórne. Pierwotne wyniki uzyskano u 214 pacjentów z grupy albumin (92,6%) i 206 pacjentów z grupy soli (90,0%). Po 24 miesiącach zmarło 71 z 214 pacjentów z grupy albuminy (33,2%) w porównaniu z 42 z 206 pacjentów w grupie otrzymującej sód (20,4%) (względne ryzyko, 1,63, 95% przedział ufności [CI], 1,17 do 2,26; P = 0,003). Większość zgonów wystąpiła w obu grupach po 28 dniach: 61 z 71 zgonów w grupie albumin (85,9%) w porównaniu z 36 z 42 zgonów w grupie leczonej solą fizjologiczną (85,7%) (Tabela 3). Odsetek pacjentów, którzy byli martwi w mózgu, nie był rejestrowany.
Urazowe uszkodzenie mózgu zostało zidentyfikowane jako główna przyczyna zgonu w 28 dniu w 46 z 61 zgonów w grupie albumin (75,4%) i 30 od 36 zgonów w grupie leczonej solą fizjologiczną (83,3%). W grupie leczonej albuminą na OIOM wystąpiło 50 z 61 zgonów (82,0%), podobnie jak 25 z 36 zgonów w grupie leczonej solą fizjologiczną (69,4%).
U pacjentów z ciężkim urazowym uszkodzeniem mózgu (punktacja GCS od 3 do 8), 61 z 146 pacjentów z grupy albuminy (41,8%) zmarło w 24 miesiącu w porównaniu z 32 z 144 w grupie otrzymującej sód (22,2%) (ryzyko względne 1,88; 95% CI, 1,31 do 2,70; P <0,001). U pozostałych pacjentów (umiarkowane urazowe uszkodzenie mózgu, punktacja GCS od 9 do 12), 8 z 50 pacjentów z grupy albuminy (16,0%) zmarło w 24 miesiącu w porównaniu z 8 z 37 w grupie otrzymującej sód (21,6%) ( względne ryzyko, 0,74; 95% CI, 0,31 do 1,79; P = 0,50).
Korekta dla współzmiennych bazowych nie zmieniła wyników badania. Porównując grupę albuminy z grupą soli fizjologicznej, skorygowany iloraz szans śmiertelności po 24 miesiącach wynosił 1,70 (95% CI, 1,03 do 2,83, P = 0,04). Wśród pacjentów z ciężkim urazowym uszkodzeniem mózgu skorygowany iloraz szans na śmierć wynosił 2,38 (95% CI, 1,33 do 4,26; P = 0,003); wśród pacjentów z umiarkowanym urazowym uszkodzeniem mózgu, skorygowany iloraz szans wynosił 0,38 (95% CI, 0,10 do 1,49, P = 0,17).
Zaobserwowaliśmy znacznie mniej korzystnych wyników neurologicznych po 24 miesiącach w grupie albuminy (96 z 203 [47,3%]) niż w grupie otrzymującej roztwór soli (120 z 198 [60,6%]) (ryzyko względne, 0,78, 95% CI, 0,65 do 0,94 ; P = 0,007)
[przypisy: dronedaron, pestki moreli gorzkiej dawkowanie, medjana radom ]